خوشبختي را احساس كنيم

6 قدم برای از میان برداشتن عقاید محدود کننده
نویسنده : ناجح - ساعت ۱:٤٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٤/۱٥
 

من خودم را فردی صرفه‌جو می‌دانم و همیشه فکر می‌کردم که این خیلی خوب است. اما، به تا‌زگی فهمیده‌ام که بااینکه صرفه‌جویی خصوصیتی باارزش و مفید است اما ریشه صرفه‌جو بودن من براساس یکسری عقاید محدودکننده ایجاد شده است.

همه چیز با داستان یک لپ‌تاپ  DELL شروع شد و داستان اینطوری بود. کامپیوتری که هر روز استفاده می‌کنم یک لپ‌تاپ 5 ساله DELL است. این لپ‌تاپ خدمات زیادی به من کرده است اما بخاطر طبیعت آن (سیستم عامل آن ویندوز است)، زوال تدریجی قابلیت اطمینان و عملکرد آن مشخص بود (حتی بعد از نصب کردن دوباره ویندوز و دوبرابر کردن RAM آن). خیلی اوقات لازم می‌شد که در زمان‌هایی نامساعد کامپیوتر را ریبوت کنم و کندی اجرای خیلی از برنامه‌ها مثل فتوشاپ که استفاده زیادی از آن داشتم، دیوانه‌ام می‌کرد.

هفته گذشته، وقتی پشت لپ‌تاپم قوز کرده بودم و دوباره از کندی عملکردهای آن خسته و بی‌طاقت شده بودم و لازم بود دوباره سیستم را ریبوت کنم، همسرم نگاهم می‌کرد. بلند بد و بیراه می گفت و اصلاً دلم نمی‌خواست که مجبور شوم در آن لحظه دستگاه را ریبوت کنم. همسرم به سمتم آمد و با لحنی نگران گفت، "عزیزم، چرا یک مک‌بوک جدید نمی‌گیری؟ مطمئنم که خیلی از آن خوشت می‌آید و بازده کاریت هم خیلی بالاتر خواهد رفت."

ده سال بودن که دربرابر تغییر سیستم کامپیوتریم به سمت Apple مقاومت کرده بودم. بهانه‌ام همیشه این بود که نمی‌توانم تغییرات کیبورد آن را تحمل کنم. و بااینکه تاحدودی درست بود، اما فقط بهانه‌ای بود که با کمک آن در منطقه آرامشم بمانم و دربرابر تغییر مقاومت کنم. اما آن شب به نکته‌ای در نارضایتی که از PC داشتم رسیدم که تصمیم گرفتم مک‌بوک را امتحان کنم.

به همان دلیل همسرم و دوستش من را به یک فروشگاه Apple بردند. وقتی داخل شدم، بلافاصله احساس کودکی را داشتم که وارد یک مغازه شکلات‌فروشی شده است. محو ظرافت و زیبایی دستگاه‌ها شده بودم. با این ایده وارد مغازه شدیم که می‌خواهم ارزان‌ترین لپ‌تاپ را بخرم اما وقتی آن نسل جدید مانیتورهای 23 اینچ را دیدم، مسحور شدم.

یک مانیتور 30 اینچ HD نشانم دادند که گران‌ترین برچسب قیمت را روی خود داشت. هر سه ما جلوی آن جمع شده بودیم و تحسینش می‌کردیم. همسرم گفت، عزیزم بیا همین را بخریم. و بعد آن اتفاق افتاد: صدایی در درونم گفت، "تو لیاقت آن را نداری."

آن احساس کم‌کم همه وجودم را گرفت. بااینکه همیشه عاشق و مسحور این دستگاه‌ بودم اما از اینکه حتی فکر خواستن آن به ذهنم رسیده است، احساس شرم و خجالت می‌کردم.

ازاینکه جایی در زندگیم این اعتقاد را در خودم ایجاد کرده و تا اینجا با خودم کشانده بودم، احساس ناراحتی می‌کردم. خاطرات دوران کودکی کم‌کم در ذهنم نقش بست...

کودکی من: داستان یک اعتقاد محدودکننده خاموش


من که در خانواده‌ای فقیر بزرگ شده بودم و با پول کمی که مادرم به خانه می‌آورد، زندگی می‌کردم. بعنوان یک دختر کوچک وقتی چیزی نیاز داشتم، همیشه ارزان‌ترین مدل را انتخاب می‌کردم نه زیباترین را. هنوز هم وقتی مادرم می‌خواهد داستان خرید کردن‌های آن زمانمان را تعریف کند، اشک در چشمانش حلقه می‌زند.

این فکر که نباید روی مادرم فشار مالی بیاورم از کودکی در من ریشه دوانده بود.

وقتی به کانادا رفتیم، خانواده‌ام در زیرزمین خانه یک نفر دیگر زندگی می‌کردند. هیچوقت چیزهایی که می‌خواستم را از ترس اینکه مبادا روی آنها فشار بیاورم، به آنها نمی‌گفتم.

وقتی بزرگتر شدم و به نوجوانی رسیدم، اینکه بتوانم مثل هم‌سالانم باشم بیشتر توجهم را جلب کرد. وارد دنیای مُد شدم و می‌توانستم برای خودم پول دربیاورم و ازاینکه دیگر لازم نبود به مادرم تکیه کنم خوشحالم می‌کرد. می‌توانستم به خرید بروم و همه آن چیزهایی که از آنها محروم بودم را بخرم؛ چیزهایی که دخترهای نوجوان برای حمایت از هویت خود به آنها نیاز دارند، مثل لوازم‌آرایش، لباس، و مجلات. خیلی وقت‌ها وقتی خانه می‌آمدم از طرف والدینم بخاطر اینکه پول‌هایم را برای خرید این چیزها حرام کرده و دور ریخته‌ام سرزنش می‌شدم.

یکجایی در آن زمان، هویت 5 سالگی و 13 سالگی من به یک نتیجه‌گیری رسیدند و این عقیده اشتباه در من ایجاد شد که من لیاقت چیزهای زیبا را ندارم.

بعد از آن

این عقیده و کشف احساسی که کرده بودم را با یک دوست درمیان گذاشتم. او با دلرحمی عمیقی به چشمانم خیره شد و گفت، "تنها کسی که لیاقت آن را دارد، فقط تو هستی!" با اشک‌هایی که در چشمانش جمع شده بود ادامه داد، "به تعداد ساعت‌هایی که در روز جلوی لپ‌تاپ می‌نشینی و تعداد آدمهایی که می‌توانی بخاطر رضایت از کارت به آنها کمک کنی، فکر کن." قلبم ذوب شده بود و یک احساس تسکین و آرامش وجودم را گرفته بود. حق با او بود اما هنوز هم برای اینکه بگذارم آن حس در من نفوذ کند و به خودم باور پیدا کنم، نیاز به زمان داشتم.

اخیراً، یکی از دوستانم در ایمیلی کشف جدیدش را با من درمیان گذاشت: اینکه دیگر نمی‌خواست یک "سیاهی‌لشگر" باشد و می‌خواهد شخصیت اصلی بودن را تجربه کند. دیگر نمی‌خواهم از زندگی شکایت کنم. دیگر نمی‌خواهم به زندگی واکنش دهم. می‌خواهم با کمک دنیا زندگی را برای خودم بسازم که دوست دارم و لایق آن هستم.

با آن ایمیل فهمیدم که من تنها نبودم. بااینکه عقاید محدودکننده ما متفاوت بود اما هر دو به یک موضوع برمی‌گشت. همه ما عقاید و باورهای خودآگاه و ناخودآگاهی درمورد خودمان داریم که یا ما را به جلو می‌کشانند یا جلوی راه رفتنمان را می‌گیرند. شما چه عقایدی دارید که تصور می‌کنید باعث عقب انداختنتان می‌شوند؟

برای غلبه بر باورهای محدودکننده چه باید کرد


نکته: اگر به دنبال نتیجه هستید، خواندن این مراحل به تنهایی کافی نیست. باید همه کارهایی که هر مرحله از شما می‌خواهد را انجام دهید. بهتر است جایی باشید که حواستان به چیزی پرت نشود، یک قلم و کاغذ بردارید و شروع کنید.

1. چه عقایدی دارید؟


عقاید و باورها، مفاهیم و تصورات ذهنی هستند که درمورد خودمان و دنیای اطرافمان داریم و بعنوان حقایقی مطلق به آنها نگاه می‌کنیم. باورها احساسی، روانی و گاهی غیرمنطقی هستند. آنها از تجربیات و ارتباط ما با دنیای اطرافمان شکل می‌گیرند. این باورها الگوی ذهنی ما را شکل می‌دهند. خیلی‌ها آن را باورهای ناخودآگاه می‌نامند. معمولاً این باورها نه تنها خدمتی به ما نمی‌کنند بلکه ما را از دنبال کردن آرزوها و آزادانه زندگی کردن بازمی‌دارند.

خیلی از این باورها در دوران کودکی ما شکل گرفته‌اند. ما آنها را به واسطه ارتباطاتی که با دیگران داشته‌ایم—مثل وقتی که بخاطر کار اشتباهی که می‌کردیم تنبیه شدیم—به دست آورده‌ایم. باوری که درنتیجه این می‌تواند به وجود آید این است که به اندازه کافی خوب نیستید که بعدها بر باورهایی که در دوران بزرگسالی بر ما اثر می‌گذارد، نفوذ می‌کند.

باورهای مربوط به روابط هم بسیار متداول هستند زیرا اتفاقات مربوط به آنها معمولاً از نظر احساسی بسیار قوی هستند و تاثیراتی ماندگار بر ذهن ناخودآگاه می‌گذارند. اگر در ابتدای دوران نوجوانی رابطه‌ای شکست‌خورده را تجربه کنیم، ممکن است به این نتیجه برسیم که لیاقت یک رابطه عاشقانه خوب را نداریم یا اینکه عشق همیشه توام با رنج و عذاب است.

روی یک برگه کاغذ، بعضی از باورهای خود را درمورد خودتان و دنیای اطرافتان یادداشت کنید؛ باورهایی که آنها را بعنوان واقعیت پذیرفته‌اید. مخصوصاً آنهایی که می‌دانید عمومیت یافته‌اند و دیگر برای زندگی شخصی و سلامت شما مفید نیستند. بعضی از این جملات ممکن است به نظر برسد که آگاهانه به آنها اعتقاد ندارید، اما اگر متوجه یک واکنش احساسی در بدنتان شدید، معنی آن این است که آن باور را با خود دارید.

در زیر به برخی از این باورها اشاره می‌کنیم:

- من آدم مهمی نیستم
- پول درآوردن خیلی سخت است
- من به اندازه کافی خوب نیستم
- من به اندازه کافی باهوش نیستم
- من لیاقتش را ندارم
-سنم خیلی کم است، هیچکس من را جدی نمی‌گیرد
- سنم خیلی زیاد است، برای شروع کردن خیلی دیر است...
- من خیلی سخت کار می‌کنم. برای پول درآوردن سخت کار می‌کنم.
- من خیلی بدشانسم. همیشه اتفاقات بد برای من می‌افتد.

در زیر به نمونه‌هایی از باورهای خودم در گذشته هستند (بااینکه سالیان سال آن باورها را با خود داشتم اما امروز دیگر به آنها اعتقاد ندارم):

- مردان خوش‌قیافه بی‌وفا و نامهربان هستند
- من نویسنده بدی هستم
- من لیاقت یک رابطه عاشقانه را ندارم
- برای موفق بودن باید خیلی زحمت بکشم، بدون استراحت یا داشتن زندگی اجتماعی کار کنم...
- من به اندازه کافی زیبا نیستم. نمی‌توانم کسی را پیدا کنم که مجذوبم شود.
- من مهندس خوبی نیستم. کارفرمایم خیلی زود متوجه این موضوع می‌شود.

می‌توانم ساعت‌های متمادی ادامه دهم و به این لیست اضافه کنم. این چیزی است که آگاهانه درمورد خودم فهمیده‌ام و سعی در تغییرش داشته‌ام. از تجربه شخصی خودم می‌توانم بگویم که از بین بردن این باورها خیلی کمکم کرده است و بعد از فهمیدم که چقدر خوبی در اطرافم وجود دارد.

با نوشتن این باورها برای خودتان، نسبت به آنها آگاه می‌شوید و می‌توانید برای غلبه بر آنها تلاش کنید.

2. یک مثال نقض پیدا کنید

یکی از باورهای قدم اول را انتخاب کنید که روی آن کار کنید و بقیه قدم‌ها را ادامه دهید.

برای باورتان، به دنبال یک نمونه مشخص باشید که آن باور درست نباشد. این می‌تواند تجربیات خودتان یا دیگران باشد.

بعنوان مثال:

- برای باور من نویسنده بدی هستم: وقتی دو سال پیش توانستم دو مقاله بنویسم، ثابت شد که این باور درست نیست.
- برای باور مردان خوش‌قیافه بیوفا و نامهربان هستند: این درمورد شوهر فلانی صدق نمی‌کند.

این قدم احتمال وجود اشتباه در باورتان را به شما نشان می‌دهد. در طول آن روز هر چه می‌توانید مصداق‌هایی از نقض آن باور پیدا کنید. مثلاً اگر باورتان این است که "هیچکس من را دوست ندارد"، کل روز را به دنبال کسانی باشید که دوستتان دارند.

اگر بعد از 10 دقیقه تلاش نتوانستید نمونه‌ای پیدا کنید، به سراغ قدم بعدی بروید.

3.  این باور چطور به ضرر شما کار کرده است؟

به همه نمونه‌هایی که این باور به ضرر شما کار کرده است فکر کنید، اینکه شما را از پیش رفتن در زندگی عقب نگه داشته است یا نگذاشته به چیزی که دوست دارید در زندگیتان برسید. یا حتی تاثیرات منفی که از نظر احساسی و عاطفی بر روی شما داشته است. این باور چه آسیب‌هایی در گذشته به شما زده است؟ آنها را یادداشت کنید.

وقتی وارد عمل می‌شویم تغییر ایجاد می‌شود و درد می‌تواند یک محرک موثر برای تسریع میل ما به تغییر است. وقتی به اندازه کافی درد را تجربه کنید، خواستار تغییر می‌شوید و برای آن وارد عمل می‌گردید.

حالا چشمانتان را ببندید و دردی که بخاطر این باور تجربه کردید را حس کنید. تجسم کنید، بشنوید، و احساس آن لحظه‌تان را درک کنید. سعی کنید تاجایی که ممکن است واقعی باشد.

4. ریشه را پیدا کنید.

به عمق خاطرات گذشته‌تان نفوذ کنید—کودکی، دوران نوجوانی، ابتدای بیست سالگی یا حتی سالهای اخیر. چه نمونه‌هایی شما را به این نتیجه‌گیری رسانده است؟ مواردی مشخص پیدا کرده و آنها را با استفاده از تعداد کلمات لازم برای توصیفشان، یادداشت کنید.

نکته: بستن چشمانتان و تکرار عبارت آن باور در ذهنتان می‌تواند کمکتان کند. این احساساتی را تحریک می‌کند که برای پیدا کردن محل اصلی اتفاقات مربوط به آن باور کمکتان می‌کند.

بعنوان مثال:

- برای باور من نویسنده بدی هستم، من نمونه‌ای را به خاطر آوردم که معلم ادبیات دوران دبیرستانم گفته بود که مقاله بسیار بدی نوشته‌ام.
- برای باور مردان خوش‌قیافه بی‌وفا و نامهربان هستند، فهمیدم که خیلی از دوست‌پسرهای سابقم که یا بی‌وفا بوده‌ان یا نامهربان، مردان خوش‌قیافه‌ای بودند.
- برای باور من به اندازه کافی خوب نیستم، فهمیدم که این باور در دوران کودکی وقتی مادرم بخاطر اینکه نمی‌توانستم کارهایی که از من خواسته بود را همانطور انجام دهم که می‌خواست، از دستم خسته می‌شد، شکل گرفته است.

چشمانتان را ببندید و صحنه را مجسم کنید. آن صحنه را دوباره در ذهنتان زنده کنید و احساسی که آن لحظه داشتید را به خاطر آورید.

5. مفهوم جایگزین

اتفاق بیرونی که در مرحله 4 مشخص کردید، لزوماً به خودی خود مسئول شکل‌گیری باور ما نبوده است. بعنوان مثال، فقط به این دلیل که معلم دبیرستانم 15 سال پیش نارضایتی خود را از مقاله من ابراز کرده به این معنی نیست که باید این باور را در خود پرورش دهم که نویسنده بدی هستم.

من به این دلیل این باور را داشتم که قضاوتم از آن موقعیت این بود. من آن مفهوم را به آن داستان بسته بودم. من آن رویکرد را از میان بیشمار رویکرد مختلف که می‌توانست توصیف‌کننده آن موقعیت باشد، انتخاب کرده بودم. اما در آن زمان، یکی از آنها را انتخاب کردم و خود را به آن چسباندم.

این ما هستیم که به همه چیز مفهوم می‌دهیم. تنها قدرتی که هر اتفاق بیرونی می‌تواند داشته باشد، قدرتی است که ما به آن می‌دهیم.

حالا به بقیه رویکردها و نگرش‌هایی که می‌تواند توصیف‌کننده اتفاق بیرونی که مشخص کردید باشد، فکر کنید. می‌توانید وانمود کنید فردی دیگر هستید تا بتوانید آن اتفاق را از زوایای مختلف ببینید. برای مثالی که در بالا آوردم، اینکه نتیجه‌گیری کرده بودم، "من نویسنده بدی هستم"، چند نگرش جایگزین که می‌تواند توصیف‌کننده موقعیت باشد را عنوان می‌کند:

- معلمم روز بدی داشته است.
- سبک نوشتن معلمم با من متفاوت بوده است.
- من همیشه موقع امتحان دادن دچار اضطراب می‌شوم و همین باعث ضعیف شدن عملکردم در امتحانات می‌شود.
- شاید آن نوشته بهترین عملکرد من نبود اما یک اتفاق نادر بود.

چشمانتان را بسته و تصویر را از قدم 4 در ذهنتان مجسم کنید به استثنای اینکه دیگر به آن از این رویکرد جدی نگاه کنید. ببینید که برای انتخاب مفهومی که به آن اتفاق می‌دهید آزاد هستید.

حالا آن عبارت باور اولیه‌تان را کلامی تکرار کنید و ببینید چه حسی دارید. آیا احساس می‌کنید که واکنش احساسی شما به آن عبارت کمتر شده است یا دیگر وجود ندارد؟

6. از بین بردن باورها

قدم اول:

چشمانتان را ببندید و یکبار دیگر صحنه‌ای که در مرحله 4 پیدا کردید را تجسم کنید (موقعیتی که باعث شکل‌گیری آن باور شده است). حالا تجسم کنید که این تصویر در ذهنتان کمرنگ‌تر شده است، مثل اینکه کسی چراغ آن صحنه را خاموش کرده باشد. حالا تجسم کنید که این تصویر از شما دور می‌شود، مثل اینکه آن صحنه در جعبه‌ای قرار دارد که آن را از شما دور کرده و می‌برند.

همینطور که صحنه دور می‌شود، تار شدن آن را هم ببینید. به دیدن آن صحنه و دور شدن و کوچک‌تر شدنش همچنان ادامه دهید تا جاییکه تنها چیزی که می‌بینید تاریکی محض باشد. حالا، یک نفس خوب و عمیق بکشید، طوریکه صدای آه از دهانتان بیرون بیاید.

قدم دوم:

چشمانتان را باز کنید. حالا عبارتی را یادداشت کنید که مفهومی متضاد باور قبلیتان داشته باشد. مثلاً، من یک نویسنده عالی هستم، من لیاقت بهترین‌ها را دارم، مردان خوش‌قیافه زیادی هستند که باوفا و مهربان باشند، من آدم خوبی هستم و ...

قدم سوم:

چشمانتان را ببندید و خودتان را ببینید که با این باور که به تازگی ساخته‌اید زندگی می‌کنید. خودتان را بعنوان نویسنده‌ای عالی تجسم کنید که پشت میز کار نشسته و مشغول تایپ کردن است. خودتان را تجسم کنید که در یک روز زیبای تابستانی مشغول پیاده‌روی هستید و فردی لایق و خوب هستید.

به جزئیات این صحنه دقت کنید. چه چیزی اطرافتان می‌بینید؟ چه صداهایی می‌شنوید؟ به چیزی در محیطتان دست بزنید. چه حسی دارید؟ احساس آن لحظه را حس کنید. احساس لذتی که در درونتان ایجاد می‌شود را حس کنید. می‌بینید که لبخند می‌زنید. حالا این تصویر را کمی روشن‌تر کنید مثل اینکه فردی یک چراغ دیگر در آن صحنه روشن کرده است. آنقدر به آن صحنه نگاه کنید که کاملاً راضی شوید.

حالا چه حسی دارید؟ سعی کنید دوباره عبارت باور اصلی را تکرار کنید. آیا به همان اندازه قبل اذیتتان می‌کند؟ اگر باز هم نسبت به آن واکنش عاطفی داشتید، مراحل را دوباره تکرار کنید.

باورهای جداشونده

به ازای هر تجربه‌ای که به دست می‌آوریم که موجب ایجاد یک باور در ما می‌شود، گِل تازه یا جزئیات مشخص‌کننده برای ایجاد یک آدم گِلی اضافه می‌کنیم و بعد خودمان را به این آدم گِلی می‌چسبانیم، باتصور اینکه این آدم خودمان هستیم. فراموش می‌کنیم که ما همان دست‌هایی بوده‌ایم که این آدم گِلی را ساخته است.

ما باورهای خودمان نیستیم. ما آن آدم گِلی که ساخته‌ایم نیستیم. یادتان باشد که پشت هر باور، منبعی بوده است که بررسی را انجام داده، مفاهیم را درست کرده و آن معنی و مفهوم را به آن اتفاق بیرونی چسبانده است. این منبع بخشی از ماست—خودآگاه ماست. وقتی تجربه خودآگاه ما با نفسمان مخلوط شود، سردرگم می‌شویم و سعی می‌کنیم خودمان را به این اتفاقاتی که درغیراینصورت بسیار بی‌معنی بودند، بچسبانیم.

یادتان باشد، اگر ما قادریم که آن آدم گِلی را بسازیم، آنوقت قدرت و توانایی لازم برای اصلاح آن را هم داریم. اگر بخواهیم، می‌توانیم باورها، افکار و اعمالمان را تغییر دهیم و درنتیجه نتیجه را عوض کنیم. بنابراین به طریقی می‌توان گفت که ما در کنترل سرنوشتمان هستیم.

از اینکه این مقاله را دنبال کردید متشکریم. امیدواریم که بتوانید آن را در زندگی اجرا کنید و نتایج مثبتی از آن بگیرید.


 
 
برنامه کاهش وزن: ورزش یا رژیم؟
نویسنده : ناجح - ساعت ۳:٢٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٤/٩
 

برنامه کاهش وزن: ورزش یا رژیم؟

وقتی می‌خواهید وزنتان را پایین بیاورید و اندامی متناسب به دست آورید، باید ورزش کنید یا رژیم بگیرید؟

آنهایی که می‌خواهند وزن کم کنند معمولاً یک سوال مشترک دارند: کدام مهمتر است: ورزش یا رژیم؟  عقل سلیم می‌گوید هر دوی آنها نقش مهمی در لاغر شدن دارند اما علم چه می‌گوید؟ آیا در روند پیشرفت لاغر شدن یکی بر دیگری برتری دارد؟

وقتی می خواهید بین ورزش و رژیم انتخاب کنید، چند مسئله مهم را باید در نظر داشته باشید. قصدمان این نیست که نشان دهیم یکی از این دو روش بر دیگری ارجحیت دارد. هدفمان این است که کمکتان کنیم تعادل لازم بین ورزش و رژیم را پیدا کنید تا بتوانید به اهداف شخصیتان دست پیدا کنید.

پس برای این منظور اجازه بدهید هر دو آنها را برایتان توضیح دهیم.

قانون کاهش وزن

قانون کاهش وزن باید مدنظر قرار گیرد. این قانون می‌گوید که برای اینکه از حجم بدنتان کم کنید، باید تا پایان روز کمبود کالری داشته باشید. اگر کالری مصرفی روزانه‌تان در پایان روز اضافه باشد، وزنتان زیاد خواهد شد.

بله قانون کاهش وزن به همین سادگی است، اما اینکه چطور به آنجا برسید کمی پیچیده است.

نقش رژیم‌غذایی

حالا که تعیین کردیم که باید کمبود کالری داشته باشید، این یعنی همه کالری‌هایی که در روز مصرف کرده‌اید (از طریق غذا و نوشیدنی) منهای کالری که در طول روز سوزانده‌اید، البته نه فقط از طریق ورزش بلکه از طریق فرایندهای طبیعی بدن که برای زنده نگه داشتن شما الزامی هستند. همینطور که می‌بینید رژیم‌غذایی بخش مهمی از این تساوی است.

مزایای تکیه بر رژیم‌غذایی برای کاهش وزن

خیلی از مربیان ورزشی و متخصصین کاهش وزن می‌گویند که همه می‌خواهند که رژیم‌غذایی بتواند به تنهایی و بدون تکیه بر ورزش و فعالیت، شما را به هدف کاهش وزنتان برساند.

آنها ورزش را رد نمی‌کنند اما باور دارند که ورزش را باید برای ارتقای سلامتی، زیبایی و تناسب اندام به این تساوی اضافه کرد نه بعنوان راهی برای کالری‌سوزی. فواید چنین رویکردی این است که اولاً شما را مجبور به رژیم‌ گرفتن می‌کند. با متمرکز شدن روی رژیم، موادغذایی که مصرف می‌کنید کالری کمتری خواهند داشت (مثل میوه‌ها و سبزیجات) که تصادفاً مغذی‌تر از موادغذایی پرکالری هم هستند.

دومین فایده این رویکرد این است که احتمال اعتیاد به ورزش و تمرین بیش از حد را کاهش می‌دهد. بعضی از کسانیکه رژیم می‌گیرند، وقتی تصمیم می‌گیرند به لاغر شدنشان سرعت ببخشند، سعی می‌کنند ساعت‌های متمادی را در باشگاه‌های ورزشی و معمولاً روی دستگاه‌های هوازی درکنار جلسات بدنسازی بگذرانند. بااینکه ورزش کردن حال و روحیه خوبی به شما می‌دهد، اما همیشه در خطر تمرین‌زدگی قرار می‌گیرید.

با انجام تمرینات طولانی، احتمال تمرین‌زدگی را در خود افزایش می‌دهید، مخصوصاً با پایین آوردن کالری‌های مصرفی. علاوه بر این، وقتی یک جلسه تمرینتان را از دست می‌دهید بسیار مضطرب و نگران می‌شوید.

بااینکه اکثراٌ تصور می‌کنند این اتفاقات برای خانم‌ها می‌افتد اما مردها هم دربرابر این چیزها ایمن نیستند. خودتان را گول نزنید؛ مزدهای زیادی در معرض این اختلال ورزشی قرار دارند.

معایب تکیه بر رژیم‌غذایی برای کاهش وزن

حالا به معایب تکیه کردن فقط بر رژیم‌غذایی می‌رسیم. بزرگترین مشکل آن زمانی است که یک برنامه تمرین بی‌نتیجه می‌ماند زیرا همه توجه‌ها به رژیم غذایی است.

بدون ورزش، احتمال اینکه حجم عضلانیتان را با رژیم گرفتن از دست بدهید  بسیار زیاد است. ازآنجاکه عضله یکی از مهمترین بافت‌های کالری‌سوز بدن است، مطمئناً دوست ندارید آنها را از دست بدهید.

علاوه بر این، حتماً می‌خواهید که لاغر شدنتان متناسب باشد و این با انجام یک برنامه بدنسازی با شدت متوسط مقدور خواهد بود. دومین عیب تکیه بر رژیم‌غذایی، کنترل گرسنگی و مصرف کلی کالری‌های روزانه است. برای برخی افراد، باید کالری‌ها را تا حد خیلی پایینی کم کنید تا بدون ورزش، کاهش وزن آنها انجام گیرد. این می‌تواند شما را در معرض کمبود موادمغذی قرار دهد زیرا نمی‌توانید هم موادمغذی کافی به بدنتان برسانید و هم تعداد کالری‌های روزانه‌تان کمتر از حد معمول باشد.

علاوه بر این، ورزش تاثیرات ضداشتها دارد و این می‌تواند فرایند رژیم گرفتن را تسهیل کند.

نقش ورزش

حالا اجازه دهید به نفش ورزش در تساوی کاهش وزن بپردازیم.

مزایای تکیه بر ورزش برای کاهش وزن

ورزش می‌تواند ابزار بسیار موثری برای کاهش وزن باشد مخصوصاً وقتی یک برنامه بدنسازی خوب را با تمرینات هوازی قوی ترکیب کنید. هر دو این تکنیک‌‌های ورزشی متابولیسم شما را به طور قابل‌توحهی بالا می‌برد.

یک مزیت خیلی بزرگ استفاده از ورزش بعنوان راهی برای لاغر شدن این است که عادات بسیار خوبی در شما ایجاد می‌کند. تحقیقات نشان داده‌اند که آنهایی که از یک برنامه ورزشی برای لاغری استفاده می‌کنند، معمولاً بعد از لاغر شدن هم به ورزش و فعالیت خود ادامه می‌دهند و همین مسئله باعث می‌شود که حفظ تناسب‌اندام برای آنها راحت‌تر باشد. علاوه براین، با فعال بودن به ایجاد قدرت، استقامت و انعطاف‌پذیری بدنتان کمک می‌کنید که همه اینها به بالا بردن کیفیت زندگی شما چه در دوران جوانی و چه میانسالی کمک می‌کند.

دومین مزیت استفاده از ورزش بعنوان راهی برای کاهش وزن این است که ورزش به شما آزادی بیشتری در سمت رژیم تساوی کاهش وزن می‌دهد. اگر واقعاً از غذایتان لذت ببرید و به اندازه کافی فعالیت بدنی داشته باشید، می‌توانید مقدار بیشتری از غذاهای موردعلاقه‌تان را بخورید زیرا در روز کالری بسیار بیشتری می‌سوزانید.

معایب تکیه بر ورزش برای کاهش وزن

آخر اینکه عیب استفاده از ورزش به تنهایی برای کاهش وزن این است که خیلی افراد بخاطر ورزش‌هایی که انجام داده‌اند، شروع به تقلب در رژیم‌غذایی خود می‌کنند. آنها یک جلسه خیلی عالی ورزش هوازی انجام می‌دهند و بعد احساس می‌کنند جایزند در رژیم‌ خود تقلب کنند  و چون بالاخره خیلی ورزش کرده‌اند باز هم باید لاغر شوند. متاسفانه، خیلی ساده است که در چند دقیقه همه کالری‌هایی که سوزانده‌اید را دوباره به بدنتان برگردانید. اگر مراقب این مسئله نباشید، ممکن است حتی دچار اضافه شدن وزن هم شوید.
دوم اینکه وقتی ورزش زیادی انجام می‌دهید، باعث گرسنه‌تر شدنتان می‌شود و این می‌تواند یک علت دیگر برای کشاندن شما به سمت غذاهای پرکالری باشد.

ورزش درمقابل رژیم – رای آخر

بهترین راه‌حل برای کاهش وزن، همانطور که اکثریت پیشنهاد می‌کنند، ترکیب یک رژیم‌غذایی خوب و یک برنامه ورزشی مناسب است. اگر تصمیم بگیرید که فقط از یکی از اینها استفاده کنید، نیمی از ت+++6ساوی را از دست خواهید داد. بااینکه لاغر شدن فقط بااستفاده از یکی از این روش‌ها غیرممکن نیست اما احتمال موفقیت آن کمتر است.

علاوه بر این، بااینکه رسیدن به وزن دلخواهتان خیلی مهم است اما نمی‌توانید سلامت عمومی بدنتان را نادیده بگیرید. این با ورزش و رژیم درکنار هم به بهترین روش انجام می‌گیرد پس سعی کنید در برنامه کاهش وزن خود از هر دو این روش‌ها استفاده کنید.